obiekt technika mieszana, (masa papierowa, sierść, materiał), animacja DVD, 2011
W 2011 szukałam historii, której zakończenie wszyscy znamy i nie jest to happy end. Suczka znaleziona na moskiewskiej ulicy, którą wystrzelono w ramach eksperymentu w kosmos idealnie się do tego nadawała. Czytając historię Łajki wyobrażałam sobie, że mogła poczuć się bezpiecznie i szczęśliwie pod troskliwą opieką osób, które wybierały i przygotowywały psy na podbój kosmosu i pewną śmierć. Nie mogła tego wiedzieć. Być może wydawało jej się, że wreszcie znalazła dom. Wybrano psa, który jest nieduży i spokojny, który nie będzie sprawiał problemów. Zakończenie wszyscy znamy. Łajka miała po 10 dniach otrzymać zatrute jedzenie. Nikt nie planował jej powrotu na ziemię. Umarła najprawdopodobniej znacznie wcześniej z przegrzania. Wykonałam hiperrealistyczną rzeźbę, którą pieczołowicie pokryłam psią sierścią, którą otrzymywałam od zaprzyjaźnionego psiego fryzjera. Zamówiłam u krawcowej uprząż wzorowaną na archiwalnych zdjęciach. Łajka została przedstawiona w siadzie, z głową uniesioną w górę co było powtórzeniem archiwalnych zdjęć. Patrzyła w stronę animacji nocnego nieba. Na niebie tym co rusz spadały gwiazdy, a zgodnie z przesądem, gdy spada gwiazda wystarczy tylko pomyśleć życzenie. I tylko Łajka nie wiedziała, że jej życzenia się nie spełnią, że czeka ją samotność i okrutna śmierć. Wszyscy dookoła już znali jej przyszłość.Łajka po raz pierwszy była pokazywana na Festiwalu Inspiracje w Muzeum Narodowym w Szczecinie i została zakupiona do kolekcji, którą tworzy Muzeum. Była też kilkukrotnie bohaterką tekstów, jak np. tekst Piotra Krupińskiego „Epitafium dla Łajki”. Z notatnika posthumanisty’ opublikowanym w Przeglądzie Uniwersyteckim lub tekście Doroty Łagodzkiej The Future and the Moment of Animal Sufferin in Space: Representation of Laika in Polish Contemporary Art.
PRACE
